Epigrafi-2022 | LIBRI http://www.libridergi.org Epigrafi, Çeviri ve Eleştiri Dergisi Fri, 30 Dec 2022 08:45:07 +0000 tr hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.1 Two New Epitaphs from Termessos http://www.libridergi.org/2022/lbr-0325 Fri, 30 Dec 2022 08:44:31 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7871

Two New Epitaphs from Termessos

Murat ARSLAN          Nihal TÜNER ÖNEN

LIBRI VIII (2022) 203-208
Geliş Tarihi: 30.11.2022 | Kabul Tarihi: 20.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7493808 | Elektronik Yayın Tarihi: 30.12.2022

Abstract: In this paper two new funerary inscriptions discovered in the necropolis area called E1 during the 2022 survey conducted in the city of Termessus are introduced. Both inscriptions belong to the Roman Imperial Period. However according to the nomen gentilicum employed in the inscriptions, the first is dated to before, while the latter is dated after the Constitutio Antoniniana (212 A.D.). The first inscription is by Anodriges; the second inscription was erected by the freed slave Aurelius Agathemeros. One of the names mentioned in the first inscription, Anodriges is for the first time documented at Termessus. While the second inscription is written in the form often documented at Termessus; the curse part of the first inscription is documented for the first time in this inscription. The penalty treasury of both inscriptions points to the temple of Zeus Solymeus and the penalty amounts are the same (1000 drakhmai).

Keywords: Termessus, Zeus Solymeus, Epitaph

Öz: Bu makalede Termessos kentinde gerçekleştirilen 2022 yılı yüzey araştırmaları sırasında Kuzeydoğu (E1) Nekropolis’inde tespit edilmiş iki yeni mezar yazıtı tanıtılmaktadır. Her iki yazıt da Roma İmparatorluk Dönemi’ne aittir. Fakat yazıtlarda kullanılan gens isimlerine göre ilk yazıt Constitutio Antoniniana’dan (MS 212) önceye tarihlenirken, ikinci yazıt sonrasına tarihlenir. İlk yazıt Anodriges tarafından; ikinci yazıt ise azatlı Aurelius Agathemeros tarafından yazdırılmıştır. İlk yazıtta adı geçen isimlerden Anodriges ilk olarak belgelenmektedir. İkinci yazıt formülasyon olarak Termessos’ta sıklıkla belgelenen tarzda yazılırken; ilk yazıtın lanetleme kısmı ilk kez bu yazıtta belgelenmektedir. Her iki yazıtın ceza veznesi Zeus Solymeus Tapınağı’nın kasası olup ceza miktarları da aynıdır (1.000 drakhmai).

Anahtar sözcükler: Termessos, Zeus Solymeus, Mezar Yazıtı

Akçay A. & Gürel B. 2018, “Görülenin Ötesine Gitmek: Sayısal Görüntüleme Metodları Işığında Termessos’tan Sütunlu Bir Lahit Üzerine Yeni Değerlendirmeler”. Eds. M. Arslan & F. Baz, Arkeoloji, Tarih ve Epigrafi’nin Arasında: Prof. Dr. Vedat Çelgin’in 68. Doğum Günü Onuruna Makaleler. İstanbul, 1-18.

Brixhe Cl. 1976. Le dialecte grec de Pamphylie, Paris.

Brixhe Cl., T. Drew-Bear & D. Kaya 1987, “Nouveaux monuments de Pisidie”. Kadmos 26, 122-170.

Çelgin A. V. 1990, Termessos Kenti Nekropol’leri. Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi. İstanbul.

Çelgin A. V. 1994, “Termessos ve Çevresinde Nekropol ve Epigrafya Araştırmaları: 1975-1991 Yılları Arasında Yapılan Çalışmaların Toplu Sonuçlarına Kısa Bir Bakış”. Anadolu Araştırmaları 13, 153-177.

Çelgin A. V. 1997, Termessos Tarihi. İstanbul.

Eck W. 2013, “Sklaven und Freigelassene von Römern in Iudaea und den angrenzenden Provinzen”. Novum Testamentum 55, 1-21.

Gignac F. T. 1976, A  Grammar of the Greek Papyri of the Roman and Byzantine Periods I-II. Milano.

Heberdey R. 1934, “Termessos No. 2”. Pauly-Wissowas Realencyclopädie II/9. Stuttgart, 732-775.

I.Kyzikos Schwerteim E. (Ed.) 1980, Die Inscriften von Kyzikos und Umgebung I: Grabtexte (IK 18). Bonn.

I.Parion  Frisch P. 1983, Die Inscriften von Parion (IK 25). Bonn.

İplikçioğlu B., A. V. Çelgin & G. Çelgin 2007, Epigraphische Forschungen in Termessos und seinem Territorium IV. Wien.

Kubinska J. 1968, Les monuments funéraires dans les inscriptions grecques de l’Asie Mineure. Warsaw.

LGPN VA   Corsten T., R. W.V. Catling & M. Ricl (Eds.) 2010, A Lexicon of Greek Personal Names VA: Coastal Asia Minor: Pontos to Ionia. Oxford.

LGPN VB   Balzat J.-S., R. W. V. Catling, É. Chiricat, F. Marchand & T. Corsten (Eds.) 2013, A Lexicon of Greek Personal Names. Volume VB: Coastal Asia Minor: Caria to Cilicia. Oxford.

LGPN VC   Balzat J.S., R. W.V. Catling, É. Chiricat & T. Corsten (Eds.) 2018, A Lexicon of Greek Personal Names VC: Inland Asia Minor. Oxford.

Robert L. 1978, “Malédictions funéraires grecques”. CRAI 122/2, 241-289.

Solin H. 1996, Die Stadtrömischen Sklavennamen. Ein Namenbuch. II. Teil: Griechische Namen, Stuttgart.

Strubbe J. 1997, ΑΡΑΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΙ. Imprecations against Desecrators of the Grave in the Greek Epitaphs of Asia Minor. A Catalogue (IK 52). Bonn.

TAM Tituli Asiae Minoris III/1. Vindobonae 1940.

Zgusta L. 1964, Kleinasiatische Personennamen. Prague.

Arslan M. & Tüner Önen N. 2022, “Two New Epitaphs from Termessos”. Libri VIII, 199-204. DOI: 10.5281/zenodo.7493808

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0325

Murat ARSLAN

Prof. Dr., Akdeniz University, Faculty of Letters, Department of History, Antalya. marslan@akdeniz.edu.tr

Nihal TÜNER ÖNEN

Assoc. Dr., Akdeniz University, Faculty of Letters, Department of Ancient Languages and Cultures, Antalya. nihaltuner@akdeniz.edu.tr

]]> The Physicians of Nikaia (Bithynia) in Light of the Inscriptions http://www.libridergi.org/genel/lbr-0324 Fri, 30 Dec 2022 05:56:36 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7844

The Physicians of Nikaia (Bithynia) in Light of the Inscriptions

Ezgi DEMİRHAN ÖZTÜRK

LIBRI VIII (2022) 185-197
Geliş Tarihi: 21.10.2022 | Kabul Tarihi: 27.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7440230 | Elektronik Yayın Tarihi: 30.12.2022

Abstract: In this article, a total of eight Nicaean doctors, six known from Nikaia and its territorium, one from Thessalia and one from Rome, are presented. These previously published inscriptions are reassembled and studied, with an emphasis upon the Nicaean doctors. In addition, the movement of doctors to different regions is examined and the fact that the profession of medicine is a tradition passed from father to son is highlighted from the inscriptions, with the inscription of Peisistratos and Apollodotos and their families providing a good example of this tradition. It was also considered remarkable that the inscription found in Thessalia does not carry the name of the grave owner, but refers to his profession and emphasizes it in poetic language. This indicates that these people through indicating their professions in all the grave in­scriptions examined, may have emphasized the prestige of this profession.

Keywords: Bithynia, Nikaia, Physicians Inscription, Funerary Inscription, Roman Imperial Period

Öz: Bu makalede Nikaia ve egemenlik alanından bilinen altı, biri Teselya ve bir diğeri de Roma’dan olmak üzere toplam sekiz adet Nikaialı doktorların mezar yazıtı sunulmaktadır. Daha önce yayımlanmış olan bu yazıtlar Nikaialı doktorlar özelinde tekrar bir araya getirilmiş ve incelenmiştir. Tüm bunlara ek olarak, doktorların farklı bölgelere göçlerinin nedeni incelenmeye çalışılmış ve doktorluk mesleğinin babadan-oğula geçen bir gelenek olduğuna yazıtlar yolu ile dikkat çekilmeye çalışılmıştır ve bu geleneğin güzel bir örneği olarak da Peisistratos ve Apollodotos ile onların ailelerinin yazıtı gösterilmiştir. Teselya’da bulunan yazıtta da mezar sahibinin adının olmaması; fakat mesleğine atıfta bulunması ve bunu şiirsel bir dille vurgulaması da dikkate değer görülmüştür. Bu durum makalede incelenen tüm mezar yazıtlarında bu kişilerin mesleklerini belirtmiş olmalarının, bu mesleğin saygınlığına vurgu yapmış olabileceklerine dair bir görüşe de dikkat çekilmiştir.

Anahtar sözcükler: Bithynia, Nikaia, Doktor Yazıtları, Mezar Yazıtları, Roma İmparatorluk Dönemi

Adak M., N. E. Akyürek Şahin & M. Y. Güneş 2008, “Neue Inschriften im Museum von Bolu (Bithynion/Klau­diupolis)”. Gephyra V, 73-120.

Akyürek Şahin N. E. 2005, “Bithynia’dan Yeni Yazıtlar”. Olba XI, 75-102.

Alonso M. A. 2018a, “Greek Physicians in the Eyes of Roman Elite (from the Republic to the 1st Century AD)”. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska LXXVII, 119-137.

Alonso M. A. A. 2018b, Los médicos en las inscripciones latinas de Italia (siglos II a.C.-III d.C.): aspectos sociales y profesionales. Santander.

Ameling, J/O II      Ameling W. 2004, Inscriptiones Judaicae Orientis. Band II: Kleinasien. Tübingen.

BE “Bulletin épigraphique”. Revue des études grecques. Paris 1888 –.

Belke K. 2020, Tabula Imperii Byzantini, 13: Bithynien und Hellespont. Wien.

Cilliers L. & Retief F. P. 2013, “Dream Healing in Asclepieia in the Mediterranean”. Ed. S. M. Oberhalman, Dreams, Healing, and Medicine in Greece. Routledge, 69-92.

Cremer M. L. 1992, Hellenistisch-römische Grabstelen im nordwestlichen Kleinasien, 2. Bithynien. Bonn.

d’Alessio E. D. 1964, “Funéraire grecque des environs de Nicée”. BCH LXXXVIII, 196-98.

Gignac F. T. 1976, A Grammar of the Greek Papyri of the Roman and Byzantine Periods. Volume I: Phonology. Milano.

Gignac F. T. 1981, A Grammar of the Greek Papyri of the Roman and Byzantine Periods: Volume II: Morphology. Milano.

GVI   Peek W. 1957, Griechische Vers-Inschriften. Bd. 1, [Erg.] Verzeichnis der Gedicht-Anfänge und vergleichende Übersicht zu den griechischen Vers-Inschriften I. Berlin.

Horsley G. H. R. 1982, New Documents Illustrating Early Christianity. Volume 2: A Review of the Greek Inscriptions and Papyri Published in 1977. UK. 

I.Nikaia  Şahin S. 1979-1982. Katalog der antiken Inschriften des Museums von Iznik (Nikaia), I-II 1/2. Bonn.

IG    Inscriptiones Graecae. Berlin 1873.

Jouanna J. 2012, Greek Medicine from Hippocrates to Galen. Trans.: N. Allies. Leiden-Boston.

Kaibel EG.    Kaibel G. 1878. Epigrammata Graeca ex lapidibus collecta. Berlin.

Ley A.  1997, “Asklepios”. Der Neue Pauly 2, 96.

Mendel G. 1900, “Inscriptions de Bithynie”. BCH XXIV, 361-426.

Nissen C. 2006, Prosopographie des Médecins de l’Asie Mineure pendant l’Antiquité classique, I. Catalogue des Médecins. Doctoral diss., University of Liège.

Nutton V. 2004, Ancient Medicine. London-New York.

Nutton V. 2012, “Galen and Roman Medicine: Or Can a Greek Become a Latin?” European Review XX/4, 534-542.

Öztürk H. S. & Demirhan Öztürk E. 2018, “Nikaia’dan Yeni Yazıtlar IX”. Arkeoloji ve Sanat Dergisi 159, 81-92.

Öztürk H. S. 2016, “Göynük ve Mudurnu’dan Yeni Yazıtlar IV”. Cedrus IV, 287-297.

Öztürk H. S. 2021, “Nikaia’dan Yeni Yazıtlar XIV- Nikaia’dan Leukai’a/Lefke’ye Yerleşimler, Miltaşları, Roma Yolu ve Mauricius Köprüsü”. Libri VII, 1-16.

Öztürk H. S., E. Demirhan Öztürk, H. Nikolayidis & A. Gündüz 2018. “Nikaia’dan Yeni Yazıtlar VII”. TÜBA-AR XXII, 223-243.

Pedrazzoli M. 1970, Iscrizioni e vestigia della Via latina. Roma.

Rawson E. 1982, “The Life and Death of Asclepiades of Bithynia”. CQ 32/2, 358-370.

Robert L. 1940, Hellenica: Recueil d’épigraphie, de numismatique et d’antiquités grecques, II. Limoges.

RRMAM    French D. 1981, Roman Roads and Milestones of Asia Minor. Ankara.

Samama E. 2003, Les médecins dans le monde grec: sources épigraphiques sur la naissance d’un corps médi­cal. Geneve.

Schneider A. M. 1943, Die Römischen und Byzantinischen Denkmäler von Iznik-Nicaea. Berlin.

SEG   Supplementum Epigraphicum Graecum.

SGO II Merkelbach R. & Stauber J. 2001, Steinepigramme aus dem Griechischen Osten, Band 2: Die nordküste Kleinasiens (Marmarameer und Pontos). Leipzig.

Sommerstein A. H. & C. Torreance 2014, “The Hippocratic Oath”. Oaths and Swearing in Ancient Greece, 372-380. Berlin-Boston.

TAM II,2               Kalinka E. 1930. Tituli Asiae Minoris, II: Tituli Lyciae linguis Graeca et Latina conscripti, 2: Regio quae ad Xanthum flumen pertinet praeter Xanthum oppidum. Vindobonae.

Demirhan Öztürk E. 2022, “The Physicians of Nikaia (Bithynia) in Light of the Inscriptions”. Libri VIII, 185-197. DOI: 10.5281/zenodo.7440230

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0324

Ezgi DEMİRHAN ÖZTÜRK

PhD Student, Koç University, Department of Archaeology and Art History, Istanbul. eozturk20@ku.edu.tr

]]> New Inscriptions Found During the Survey in Melli (Kocaaliler) http://www.libridergi.org/genel/lbr-0323 Wed, 28 Dec 2022 13:50:38 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7826

New Inscriptions Found During the Survey in Melli (Kocaaliler)

Murat ARSLAN          Şenkal KİLECİ          Düzgün TARKAN

LIBRI VIII (2022) 179-184
Geliş Tarihi: 25.11.2022 | Kabul Tarihi: 15.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7488456 | Elektronik Yayın Tarihi: 28.12.2022

Abstract: The ancient site of Melli, a neighbouring site to Kremna and Sia in Pisidia, is situated on a high rocky mountain in the Kocaaliler town of Bucak, in the district of Burdur. The site was called Milyas by the early researchers, nevertheless its name is still unknown since there is no inscription found that records the city’s name. The site was probably destroyed by an earthquake since some of the buildings can clearly be seen to have collapsed on their own spots. In 2020-2021 clearing of the overgrowth and some arrange­ment works were carried out under the presidency of Burdur Archaeology Museum. This article presents four new inscriptions that are found during these cleaning works at Melli. The first inscription is an honorary document of a demiourgos whose statue was erected by his son; the second is a dedication to the Dioscuri; the third is a funerary inscription, and the last, a fragment.

Keywords: Melli, Demiourgos, Dioscuri, Epitaph, Votive and Honorific Inscriptions

Öz: Pisidia Bölgesi’nde, Kremna ve Sia kentleriyle komşu olan Melli’deki antik kent Burdur ilinin Bucak ilçesinde Kocaaliler beldesinde yüksek kayalık bir dağın tepesinde konumlanmaktadır. Önceki araştırmacılar tarafından Milyas olarak anılan kentin adı henüz kentin adını gösteren bir yazıt bulunmadığı için bilinmemektedir. Olduk­ları yere çöken bazı yapılardan görüldüğü kadarıyla bu yerleşke muhtemelen bir deprem nedeniyle yıkılmıştır. Kentte 2020-2021 yıllarında Burdur Arkeoloji Müzesi başkanlığında bitki temizliği ve bazı düzenleme çalışma­ları yapılmıştır. Bu makalede Melli’deki bu çalışmalar sırasında bulunan dört yeni yazıt tanıtılmaktadır. İlk yazıt, oğlu tarafından heykeli dikilen bir demiourgos için onurlandırma metnidir. İkinci yazıt Dioskurlara yapılan bir adak, üçüncü yazıt bir mezar yazıtı ve sonuncusu ise bir yazıt parçasıdır.

Anahtar sözcükler: Melli, Demiourgos, Dioskouroi, Mezar Yazıtı, Adak ve Onurlandırma Yazıtları

Adak M. 2020, “Pamphylia ve Pisidia’da Kent Eşrafı ve Resmi Unvanları”. Eds. O. Tekin, Ch. H. Roosevelt & E. Akyürek, Tarih Boyunca Anadolu’da Hayırseverlik. Birinci Uluslararası Suna & İnan Kıraç Akdeniz Medeni­yetleri Sempozyumu, 26-29 Mart 2019, Bildiriler.  Antalya, 47-71.

Alten Güler E. 2022, Antikçağ’ın Onurlandırma Sistemi: Perge, Phaselis, Termessos, Kibyra. Doctoral Diss., Akdeniz University, Antalya.

Bean G. E. 1960, “Notes and Inscriptions from Pisidia”. AS 10, 43-82.

Bérard V. 1982, “Inscriptions d’Asie Mineure (2)”. BCH 16, 417-446.

BMC Lydia Head, B. V. 1901, A Catalogue of Greek Coins in the British Museum, Lydia. London.

Delemen İ. 1995, “Lykia – Kabalia – Pisidia Bölgesinden Roma Dönemi ‘Dioskurlar ve Tanrıça’ Kabartmaları”. Belleten 59/225, 295-321.

Dökü F. E. & Kileci Ş. 2022, “Ares Reliefs and a New Votive Inscription to Ares in the Rural Highlands of Kabalis / Kabalia”. Adalya 25, 103-122.

Dökü F. E. 2018, “Report on the 2017 Surveys at Uylupınar (Early Kibyra) / 2017 Yılı Uylupınar (Erken Kibyra) Yüzey Araştırması Raporu”. Anmed 16, 260-67.

Dökü F. E. 2019, “2017 Yılı Uylupınar (Erken Kibyra) Yüzey Araştırması Raporu”. AST 36/1, 513-30.

French D. 1994, “Isinda and Lagbe.” Ed. D. French, Studies in the History and Topography of Lycia and Pisidia: In Memoriam A.S. Hall. Ankara, 53-92.

I.Cilicie Dagron G. & Feissel D. 1987, Inscriptions de Cilicie. Paris.

I.Kibyra Corsten Th. 2002, Die Inschriften von Kibyra. Teil I: Die Inschriften der Stadt und ihrer näheren Um­gebung (IGSK 60). Bonn.

I.Perge   Şahin S. 1999-2004, Die Inschriften von Perge (IGSK 54, 61). Bonn 1999.

I.Pisidia Central Horsley G. H. R. & Mitchell S. 2000, The Inscriptions of Central Pisidia, including texts from Kremna, Ariassos, Keraia, Hyia, Panemoteichos, the Sanctuary of Apollo of the Perminoundeis, Sia, Kocaaliler, and the Döşeme Boğazı. (IGSK 57). Bonn.

I.Priene  Blümel W. & R. Merkelbach R. 2014, , Die Inschriften von Priene I-II (IGSK 69). Bonn.

I.Selge    Nollé J. & Schindler F. 1991, Die Inschriften von Selge (IGSK 37). Bonn.

I.Side      Nollé J. 1993-2001, Side im Altertum. Geschichte und Zeugnisse (IGSK 43, 44). Bonn.

Karayaka N. 2007, Hellenistik ve Roma Döneminde Pisidya Tanrıları. İstanbul.

Köse V. 2017,  Akkulturation in Pisidien. Ankara.               

LGPN V.B              Fraser P. M.  & Matthews E.  (Eds.) 2013, A Lexicon of Greek Personal Names V.B: Coastal Asia Minor: Caria to Cilicia. Oxford.

LGPN V.C              Fraser P. M.  & Matthews E.  (Eds.) 2018, A Lexicon of Greek Personal Names V.C: Inland Asia Minor. Oxford.

Milner N. P. & M. F. Smith (1994). “New Votive Reliefs from Oinoanda”. AS 44, 65-76.

Mitchell S. 2003, “Inscriptions from Melli (Kocaaliler) in Pisidia”. AS 53, 139-159.

Robert L. 1983, Documents d’Asie Mineure. BCH 107, 497-599.

Robert L. 1987, Documents d’Asie Mineure. Paris.

Sayar M. H.  2020, “Demiourgoi in Inscriptions from Cilicia”. Eds.   A. L. Pollio, A. Kızılarslanoğlu & M. Oral, In Honor of Eugenia Equini Schneider. İstanbul, 121-136.

Smith T. J. 1997, “Votive Reliefs from Balboura and its Environs”. AS 47, 3-49.

Smith T. J. 2011, “Highland Gods: Rock-Cut Votive Reliefs from the Pisidian Survey”. AS 61, 133-50

Talloen P. 2006, “Pious Neighbours. Pisidian Religious Ties with Lycia. The Case of the Rider Deities”. Eds. K. Dörtlük, B. Varkıvanç, T. Kahya, J. des Courtils, M. Doğan-Alparslan, R.  Boyraz, The IIIrd International Sym­posium on Lycia, 07 – 10 November 2005, Antalya. Symposium Proceedings. Vol. II. İstanbul, 747-59.

Tüner Önen N. & Arslan M. 2019, “Perge Kentinden Yeni Onurlandırma Yazıtları”. Libri V, 323-334.

Vandeput L. & Köse V. 2001, “The 1999 Pisidia Survey at Melli”. AS 51, 133-145.

Vandeput L., V. Köse & S. Aydal 1999, “The 1998 Pisidia Survey Project. A Preliminary Report of Work at Melli”. BaBesch 74, 133-145.

Veligianni-Terzi C. 1977, Demiourgos. Zur Entstehung einer Magistratur. Heidelberg.

Zgusta L. 1964, Kleinasiatische Personennamen. Prag.

Arslan M., Ş. Kileci & D. Tarkan 2022, “New Inscriptions Found During the Survey in Melli (Kocaaliler)”. Libri VIII, 179-184. DOI: 10.5281/zenodo.7488456

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0323

Murat ARSLAN

Prof. Dr., Akdeniz University, Faculty of Literature, Dept. of History, Antalya. marslan@akdeniz.edu.tr

Şenkal KİLECİ

Dr., senkalkileci@gmail.com

Düzgün TARKAN

Res. Assist. Dr., Burdur Mehmet Akif Ersoy University, Faculty of Science and Literature, Dept. of Archaeology, Burdur. dtarkan@mehmetakif.edu.tr

]]> New Funerary Inscriptions from the Eastern Necropolis of Knidos http://www.libridergi.org/2022/lbr-0322 Mon, 26 Dec 2022 06:09:21 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7794

New Funerary Inscriptions from the Eastern Necropolis of Knidos

Güray ÜNVER

LIBRI VIII (2022) 167-178
Geliş Tarihi: 03.11.2022 | Kabul Tarihi: 01.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7481202 | Elektronik Yayın Tarihi: 26.12.2022

Abstract: In this paper, ten funerary inscriptions from the eastern necropolis of Knidos are presented. The inscriptions were unearthed in four different tombs during the excavations and the surveys in the locality of Gıyrap in 2017 and 2021. Six of the inscriptions (no. 1-6) were found reused at the vaulted tomb labelled as “Tomb 1”. Two of the inscriptions (no. 7-8) were unearthed in the ruins of the tomb labelled the “mon­umental vaulted tomb”. The other two (no. 9-10) of the inscriptions were found in two different tombs near the “monumental vaulted tomb”. The inscription no. 1 is the Latin epitaph of Cassius Liberalius, the centurio of the VIIth Gemina Legion. The other nine inscriptions are Greek epitaphs of Tullia Antiokhis (no. 2), Publius Flavius Epitynkhanon (no. 3), Ofellius Euporistos (no. 4), Kharis (no. 5), Zosime, Athenis, Flavius Soterikhos, Aphrodisios and [n.n.] (no. 6), Gaius Iulius Harpokras (no. 7), Epagathos (no. 8), Kleuphanes (no. 9), [n.n.], Philtatos and Arkhias (no. 10). The inscriptions are dated to different periods between the Ist century B.C. and the IVth century A.D. The personal names Antiokhis, Epitynkhanon, Kharis, Athenis and Kleuphanes are here attested for the first time in inscriptions from Knidos.

Keywords: Knidos, Funerary Inscription, Gıyrap, Legio VII Gemina

Öz: Makalede Knidos’un doğu nekropolünden on yeni mezar yazıtı tanıtılmaktadır. Yazıtlar, 2017 ve 2021 yıllarında Gıyrap mevkisinde yürütülen kazılar ve yüzey araştırmaları sırasında dört farklı mezarda ele geçmiştir. Yazıtlardan altı tanesi (no. 1-6) “Mezar 1” olarak isimlendirilen tonozlu mezarda yeniden kullanılmış olarak bulunmuştur. İki yazıt (no. 7-8) “Tonozlu Anıt Mezar” olarak tanımlanan mezar yapısının yıkıntıları arasında ortaya çıkartılmıştır. Diğer iki yazıt ise (no. 9-10) Tonozlu Anıt Mezar’ın yakınındaki iki farklı me­zarda ele geçmiştir. Yazıt no. 1, VII. Gemina Lejyonu’nun centurio’su Cassius Liberalius’a ait Latince bir me­zar yazıtıdır. Diğer dokuz yazıt Hellencedir, bunlar; Tullia Antiokhis (no. 2), Publius Flavius Epitynkhanon (no. 3), Ofellius Euporistos (no. 4), Kharis (no. 5), Zosime, Athenis, Flavius Soterikhos, Aphrodisios ve [n.n.] (no. 6), Gaius Iulius Harpokras (no. 7), Epagathos (no. 8), Kleuphanes (no. 9) ve [n.n.], Philtatos ve Arkhias (no. 10) isimli kişilere ait mezar yazıtlarıdır. Yazıtlar MÖ I. yüzyıl ile MS IV. yüzyıl arasında farklı dönemlere tarih­lenmektedir. Şahıs isimleri Antiokhis, Epitynkhanon, Kharis, Athenis ve Kleuphanes, Knidos yazıtlarında ilk kez belgelenmiştir..

Anahtar sözcükler: Knidos, Mezar Yazıtı, Gıyrap, Legio VII Gemina

Bosch E. 1967. Quellen zur Geschichte der Stadt Ankara im Altertum (Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ser. 7, Vol. 46). Ankara.

Bruns Özgan Chr. 2015, “Hellenistic Sculptures and Workshops of Knidos”. Ed. S. Montel, La sculpture gréco-romaine en Asie Mineure. Synthèse et recherches récentes. Colloque international de Besançon, 9 et 10 octobre 2014. Besançon, 137-146.

Doksanaltı E. M., D. O. Tozluca & S. Sözel 2021, “Two Roman Period Vaulted Tombs of the Knidos Gıyrap Position”. Anodos: Studies of the Ancient World 15/2015. Proceeding of the International Conference: Communication Through The Ages: People, Objects, Ideas (From the Bronze Age to Late Antiquity) Part I. Trnava, 22nd – 24th October 2021. Trnava, 71-87.

Doksanaltı E. M., İ. Karaoğlan, E. Aslan, İ. M. Mimiroğlu, L. U. Erdoğan, D. O. Tozluca & G. Ünver 2019, “Knidos Kazı ve Araştırmaları: 2017”. KST 40/2, 45-64.

I.British Mus.       The Collection of Ancient Greek Inscriptions in the British Museum. Oxford 1874-1916.

I.Ephesos              Wankel H. & Merkelbach R. et al., Die Inschriften von Ephesos, I-VII (IGSK 11-17). Bonn 1979-1984.

I.Knidos Blümel W. 1992-2019, Die Inschriften von Knidos, I-II (IGSK 41-42). Bonn.

I.Milet VI. Peter H. 1998, Inschriften von Milet. Teil 2. Berlin – New York.

Jones R. F. J. 1976, “The Roman Military Occupation of North-West Spain”. JHS 66, 45-66.

Le Roux P. 1972, “Recherches sur les centurions de la Legio VII Gemina”. Mélanges de la Casa de Velázquez 8, 89-159.

Le Roux P. 1981, “Inscriptions militaires et déplacements de troupes dans l’Empire romain”. ZPE 43, 195-206.

LGPN     A Lexicon of Greek Personal Names. Oxford 1987 –.

Ma J. 2012, “The History of Hellenistic Honorific Statues”. Eds. P. Martzavou & N. Papazarkadas, Epigraphical Approaches to the Post-classical Polis: Fourth Century BC to Second Century AD. Oxford, 165-180.

Morillo A. & García Marcos V. 2003, “Legio VII Gemina and its Flavian fortress at León”. Journal of Roman Archaeology 16, 275-286.

Palao Vicente J. J. 2006, Legio VII Gemina (Pia) Felix: estudio de una legión romana. Salamanca.

Palao Vicente J. J. 2010, “On the concession of the title “Felix” to Legio VII Gemina”. Athenaeum 98/2, 437-444.

Ridgway B. S. 2000, Hellenistic Sculpture. Vol. 2: The Styles of ca. 200–100 B.C. (Wisconsin Studies in Classics). Madison.

SEG Supplementum Epigraphicum Graecum. Leiden 1923 –.

TAM Tituli Asiae Minoris. Vindobonae 1901 –.

Ünver G. 2021 “New Inscriptions from Knidos: Inscriptions from the Dionysos Terrace and the Small Theater”. Philia 7, 165-175.

Ünver G. 2022, “New Funerary Inscriptions from the Eastern Necropolis of Knidos”. Libri VIII, 167-178. DOI:  10.5281/zenodo.7481202

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0322

Güray ÜNVER

Assist. Prof. Dr., Muğla Sıtkı Koçman University, Faculty of Letters and Humanities, Department of Archaeology, Muğla. gunver@mu.edu.tr

]]> Some Inscriptions from Philadelphia http://www.libridergi.org/2022/lbr-0321 Thu, 15 Dec 2022 08:12:53 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7767

Some Inscriptions from Philadelphia

Hüseyin UZUNOĞLU

Zerrin AYDIN TAVUKÇU

LIBRI VIII (2022) 159-166
Geliş Tarihi: 26.11.2022 | Kabul Tarihi: 06.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7440228 | Elektronik Yayın Tarihi: 15.12.2022

Abstract: This paper concerns 8 ancient Greek inscriptions discovered during the course of surveys at Phila­delphia (modern Alaşehir/Manisa), one of the significant cities of Lydia. Even though the insciptions were transcribed in miniscule lettering and roughly edited by SEG editors based upon the majuscule forms provided by the survey team in their research report, their full edition has not as yet been accomplished. In no. 1, a high-priestess (arkhierea) whose name remains unknown due to the break on the stone is honoured. That the woman is mentioned as the high-priestess of the gods of the fatherland is striking and the authors stress that what is meant by this expression should be θεοί πατρώοι / πάτριοι. No. 2 is dedicated to Thea Megale by a certain Lindos, No. 3 is dedicated to Hephaistos by a person whose name is partly preserved on the stone. No. 4 is a dedication by Curtia Iulia Valentilla, a woman of consular rank. In this article, all the epigraphical data concerning this woman are compiled and evaluated. Nos. 5-6 and 8 are in a fragmentary condition and there­fore their full content cannot be deduced. No. 7 is a fragment belonging to a funerary epigram. Although the content of the inscription is not entirely known, it is yet another example of the theme treated in the epigrams, i.e. the souls of the deceased being accepted by the sky.

Keywords: Philadelphia, Lydia, Ancient Greek Inscriptions, Epigram, Thea Megale, Hephaistos

Öz: Bu makalede Lydia’nın önemli kentlerinden birisi olan Philadelphia (günümüz Alaşehir/Manisa) antik ken­tinde yürütülen arkeolojik yüzey araştırmalarında ele geçen 8 adet Hellence yazıt tanıtılmaktadır. Bu yazıtların her ne kadar araştırma raporunda verilen majüskül okumalar üzerinden SEG editörlerince minisküle çevrilip yüzeysel bir edisyonu yapılmış olsa da, henüz tam yayını yapılmış değildir. 1 no’lu yazıtta taşın ilgili yerinin kırık olmasından dolayı ismi okunamayan bir başrahibe (arkhierea) onurlandırılmaktadır. Yazıtta kadının vatanın tanrılarının başrahibesi olarak anılması dikkat çekicidir ve burada kastedilenin θεοί πατρώοι / πάτριοι olması gerektiği üzerinde durulmaktadır. No. 2 Lindos isimli bir şahıs tarafından Thea Megale’ye, No. 3 ise ismi tam okunamayan bir şahıs tarafından Hephaistos’a adanmıştır. 4 no’lu yazıt konsül sınıfına mensup bir kadın olan Curtia Iulia Valentilla tarafından diktirilmiş bir adaktır. Makalede bu kadınla ilgili tüm epigrafik belgeler bir araya getirilerek değerlendirilmektedir. 5, 6 ve 8 no’lu yazıtlar fragman olup içeriklerinin tam olarak ne olduğu belir­sizdir. 7 nolu yazıt ise bir mezar epigramına ait bir parçadır. Epigram, taşın kırık olması dolayısıyla tam anlaşı­lamasa da ölülerin ruhlarının gökyüzüne alınması temasının işlendiği bir diğer örnektir.

Anahtar sözcükler: Philadelphia, Lydia, Hellence Yazıtlar, Epigram, Thea Megale, Hephaistos

AE L’Année épigraphique. Paris 1888-.

Belayche N. 2016, “La Mater Magna, Megalè Mètèr?”. Eds. C. Bonnet, V. Pirenne-Delforge & G. Pironti, Dieux des grecs, dieux des romains Panthéons en dialogue à travers l’histoire et l’historiographie. Brus­sels – Rome, 45-59.

Geissen A. 2000, “Gaios Iulios Diodotos aus Philadelphia in Lydien (Zu dem Beamtennamen RPC I 3020)”. An­notazioni Numismatiche 39, 903-905.

IG Inscriptiones Graecae. Berlin 1873 –.

IGR Inscriptiones graecae ad res romanas pertinentes. Paris 1906-1927.

Kajanto I. 1965, The Latin Cognomina. Helsinki.

Lattimore R. 1942, Themes in Greek and Latin Epigrams. Urbana, Illinois.

LGPN II   Fraser P. M. & Matthews E. (Eds.) 1994, A Lexicon of Greek Personal Names II: Attica. Oxford.

LGPN IIIA Fraser P. M. & Matthews E. (Eds.) 1997, A Lexicon of Greek Personal Names IIIA: The Peloponnese, Western Greece, Sicily and Magna Graecia. Oxford.

LGPN IIIB Fraser P. M. & Matthews E. (Eds.) 2000, A Lexicon of Greek Personal Names IIIB: Central Greece, From the Megarid to Thessaly. Oxford.

LGPN VA Corsten T., R. W.V. Catling & M. Ricl (Eds.) 2010, A Lexicon of Greek Personal Names VA: Coastal Asia Minor: Pontos to Ionia. Oxford.

LGPN VC Balzat J.S., R. W.V. Catling, É. Chiricat & T. Corsten (Eds.) 2018, A Lexicon of Greek Personal Names VC: Inland Asia Minor. Oxford.

Obyrk M. 2012, Unsterblichkeitsglaube in den griechischen Versinschriften. Berlin – Boston.

Peek W. 1955, Griechische Versinschriften. Band I: Grab-epigramme. Berlin.

Pelcer-Vujačić O. B. 2015, Society in Lydia and Phrygia from the 1st to the 3rd century AD. Unpublished Doc­toral Dissertation. University of Belgrade. Belgrade.

Petzl G. 1996, “Neue Inschriften aus Lydien (I)”. EpigAnat 26, 1-29.

PIR2 Groag E. & Stein A. (Eds.) 1936, Prosopographia Imperii Romani II (Buchstabe C). Berlin.

Renberg G. H. 2010, “Dream-Narratives and Unnarrated Dreams in Greek and Latin Dedicatory Inscriptions”. Eds. E. Scioli & C. Walde, Sub imagine somni. Nighttime Phenomena in Greco-Roman Culture. Pisa, 33-61.

RPC I Burnett A., M. Amandry & P.P. Ripollès 2005, Roman Provincial Coinage I. From the Death of Caesar to the Death of Vitellius (44 B.C.–A.D. 69), London.

Salomies O. 2019, “Latin Cognomina ending in -illianus”. Arctos 53, 185-209.

SEG Supplementum Epigraphicum Graecum. Leiden 1923 –.

SGO I Merkelbach R. & Stauber J.  1998, Steinepigramme aus dem griechischen Osten. Band I: Die Westküste Kleinasiens von Knidos bis Ilion. Stuttgart – Leipzig.

Solin H. & Salomies O. 1994, Repertorium nominum gentilium et cognominum Latinorum. Helsinki.

Staab G., G. Petzl & C. Tanrıver 2014, “Neue Metrische Inschriften aus Lydien und Mysien”. EA 47, 1-12.

van Straten F. T. 1976, “Daikrates’ Dream. A Votive Relief from Kos, and Some Other κατ᾽ ὄναρ Dedications”. BABesch 51, 1-38.

TAM II,3 Kalinka E. 1944, Tituli Asiae Minoris, II. Tituli Lyciae linguis Graeca et Latina conscripti, Fasc. 3, nos. 718-1230, Regiones montanae a valle Xanthi fluminis ad oram orientalem. Vienna.

TAM V,1 Herrmann P. 1981, Tituli Asiae Minoris. Vol. V: Tituli Lydiae linguis Graeca et Latina conscripti. Fasc. I: Regio Septentrionalis ad orientem vergens. Vienna.

TAM V,3 Petzl G. 2007, Tituli Asiae Minoris. Vol. V: Tituli Lydiae linguis Graeca et Latina conscripti. Fasc. III: Philadelpheia et Ager Philadelphenus. Vienna.

Tavukçu A. Y., Z. Aydın Tavukçu, M. Ceylan & S. Ağaoğlu 2014, “Alaşehir-Philadelphia Araştırmaları 2013”. AST 32/1, 301-320.

Tavukçu A. Y. &Aydın Tavukçu Z. 2014. “Alaşehir-Philadelphia Araştırmaları: İlk Sezon”. Eds.  H. Kasapoğlu & M. A. Yılmaz, Anadolu’nun Zirvesinde Türk Arkeolojisinin 40 Yılı – Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakül­tesi Arkeoloji Bölümü 40. Kuruluş Yılı Armağanı. Ankara, 547-568.

Wypustek A. 2013, Images of Eternal Beauty in Funerary Verse Inscriptions of the Hellenistic and Greco-Roman Periods. Leiden – Boston.

Uzunoğlu H. & Aydın Tavukçu Z. 2022, “ Some Inscriptions from Philadelphia ”. Libri VIII, 159-166. DOI: 10.5281/zenodo.7440228

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0321

Hüseyin UZUNOĞLU

Assoc. Prof. Dr., Akdeniz University, Faculty of Letters, Department of Ancient Languages and Cultures, Antalya. huseyinuzunoglu@akdeniz.edu.tr

Zerrin AYDIN TAVUKÇU

Assoc. Prof. Dr., Atatürk University, Faculty of Letters, Department of Archaeology, Erzurum. ztavukcu@atauni.edu.tr

]]> Zeus Narenos – Zwei neue Weihungen im Museum von Eskişehir http://www.libridergi.org/2022/lbr-0320 Wed, 07 Dec 2022 16:13:10 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7744

Zeus Narenos – Zwei neue Weihungen im Museum von Eskişehir

N. Eda AKYÜREK ŞAHİN

LIBRI VIII (2022) 149-157
Geliş Tarihi: 22.11.2022 | Kabul Tarihi: 05.12.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7409192 | Elektronik Yayın Tarihi: 07.12.2022

Zusammenfassung: In diesem Artikel werden zwei neue Weihungen vorgestellt, die heute im Museum von Eskişehir aufbewahrt werden und in der kleinen Stadt Bozan (bei Alpu) in Eskişehir gefunden wurden. Die Inschriften auf den kleinen Stelen ohne Giebel weisen darauf hin, dass die Weihungen einem Gott namens “Zeus Narenos” dargebracht wurden. Auf beiden Stelen ist Zeus mit seinen Symbolen abgebildet. Zeus Narenos ist ein aus Inschriften bekannter Gott, dessen Kult in Kleinasien, insbesondere in Nordwestgalatien (Bezirke Beylikova und Mihallıççık in Eskişehir), dokumentiert ist. Zwei dieser Gottheit gewidmete Stelen wurden jedoch außerhalb Kleinasiens, in der Bergbauregion Alburnus Maior in Dakien, gefunden, und diese Stelen wurden wahrscheinlich von Personen errichtet, die aus dem nordwestlichen Galatien nach Dakien reisten, um in den dortigen Bergwerken zu arbeiten. Die beiden neuen Weihungen, die wir hier vorstellen, befinden sich in der Nähe der Stadtteile Beylikova und Mihallıççık von Eskişehir, wo die anderen Weihungen gefunden wurden und wo sich möglicherweise auch das lokale Heiligtum der Gottheit befindet, das noch nicht identifiziert wurde.

Schlüsselwörter: Zeus Narenos, Eskişehir, Museum von Eskişehir, Galatien, Dakien, Alburnus Maior

Öz: Bu makalede bugün Eskişehir Müzesi’nde korunan ve Eskişehir’deki Bozan beldesinde (Alpu) bulun­muş olan iki yeni adak yazıtı tanıtılmaktadır. Alınlık olmadan işlenmiş küçük steller üzerindeki yazıtlardan adakların “Zeus Narenos” isimli bir tanrıya sunulduğu anlaşılmaktadır. Her iki stel üzerinde de Zeus, sembolleriyle beraber betimlenmiştir. Zeus Narenos daha önceden ele geçen yazıtlardan bilinen bir tanrıdır ve kültü Küçük Asya’da özellikle Kuzeybatı Galatia (Eskişehir’in Beylikova ve Mihallıççık ilçeleri) bölgesinde belgelenmiştir. Fakat bu tanrıya adanmış iki adak steli Küçük Asya dışında, Dakia’daki Alburnus Maior maden bölgesinde de bulunmuştur ve bu adaklar Kuzeybatı Galatia’dan Dakia bölgesine olasılıkla oradaki maden ocaklarında çalışmak üzere giden şahıslar tarafından dikilmiş olmalıdır. Burada tanıttığımız iki yeni adak yazıtı diğer adakların buluntu yerleri olan Eskişehir’in Beylikova ve Mihallıççık ilçelerine yakındır ve tanrının henüz tespit edilemeyen yerel kutsal alanı da bu bölgelerde olmalıdır.

Anahtar sözcükler: Zeus Narenos, Eskişehir, Eskişehir Müzesi, Galatia, Dakia, Alburnus Maiorr

AE, L’Année épigraphique. Paris 1888 -.

Anderson J. C. G. 1899, “Exploration in Galatia Cis Halym”. JHS 19, 52-134.

Avram A. 2016, “Two Phrygian Gods Between Phrygia and Dacia”. Colloquium Anatolicum 15, 70-83.

BE   Robert J. & Robert L. 1943, “Bulletin épigraphique”. Revue des Études Grecques 56/266-268, 334-347.

Boda I. & Szabo C. 2014, The Bibliography of Roman Religion in Dacia. Cluj‑Napoca.

Carbó García J. R. 2010, Los cultos orientales in la Dacia romana. Formas de difusión, integración y control social e ideológico. Salamanca.

Chaniotis A. & Mylonopoulos J. 2007, “Epigraphic Bulletin for Greek Religion (EBGR) 2004”. Kernos 20, 229-327.

Ciongradi C. 2009, Die römischen Steindenkmäler aus Alburnus Maior. Cluj-Napoca.

Ciongradi C. 2010, “Über einen Votivaltar für Bonus Puer aus Napoca”. Sargetia 1, 125-132.

Daicoviciu C. 1941, “Neue Mitteilungen aus Dazien (Funde und Einzeluntersuchungen)”. Dacia 7/8, 299-336.

Drew-Bear T. 2000, “Map 62 Phrygia”. Ed. R. J. A. Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton, 957-975.

Eckhardt B. 2021, Romanisierung und Verbrüderung. Das Vereinswesen im römischen Reich. Berlin.

Gavrilović Vitas N. 2021, Ex Asia et Syria: Oriental Religions in the Roman Central Balkans. Oxford.

Güney H. 2019, “The Sanctuary of Zeus Sarnendenos and the Cult of Zeus in Northeastern Phrygia”. AS 69, 155-174.

Macpherson I. W. 1958, New Evidence for the Historical Geography of Galatia. Unpublished PhD thesis, Cambridge University. Cambridge.

Mitchell S. 1974, The History and Archaeology of Galatia. Unpublished PhD thesis, University of Oxford. Oxford.

Mitchell S. 1982, Regional Epigraphic Catalogues of Asia Minor II. The Ankara District. The Inscriptions of North Galatia (BAR 135). Oxford.

Mitchell S. 1993, Anatolia. Land, Men, and Gods in Asia Minor II. The rise of the church. Oxford.

Mitchell S. 2017, “Two Galatian Cults in Dacia”. Gephyra 14, 15-21.

Nemeti S. 2005, Sincretismul religios în Dacia romană. Cluj-Napoca.

Nemeti S. 2008, “Zeus Sarnendenus”. Ephemeris Napocensis 18, 179-183.

Noeske H. C. 1977, “Studien zur Verwaltung und Bevölkerung der dakischen Goldbergwerke in römischer Zeit”. BJb 177, 271-416.

Petolescu C. C. 1978, “Les colons d’Asie Mineure dans la Dacie romaine”. Dacia 22, 213-218.

Piso I. 2004, “Gli Illiri ad Alburnus Maior”. Ed. G. Urso, Dall’Adriatico al Danubio. L’Illirico nell’età greca e romana (Atti del convegno internazionale Cividale del Friuli, 25-27 settembre 2003). Pisa, 271-307.

Piso I. 2018, “Kleinasiatische Götter und Kolonisten in Dakien”. Gephyra 15, 37-70.

Ricl M. 2017, “Cults of Phrygia Epiktetos in the Roman Imperial Period”. EA 50, 133-148.

Ruge W. 1935, “Nara”. RE XVII.2, 1697-1698.

Ruscu L. 2003, Corpus inscriptionum Graecarum Dacicarum (CIGD). Debrecen.

Russu I. I. (Ed.) 1984, Inscriptiones Daciae Romanae, Vol. III. Dacia Superior, 3. Zona centrală (teritoriul dintre Ulpia Traiana, Micia, Apulum, Alburnus Maior, Valea Crișului). Bucharest.

Russu I. I. (Ed.) 1988, Inscriptiones Daciae Romanae, Vol. III. Dacia Superior, 4. Zona răsăriteană. Bucharest.

Russu I. I. 1965, “Inscripţiile greceşti din Dacia”. Studii şi comunicări. Muzeul Bruckenthal 12, 47-82.

Şahin N. 2001, Zeus’un Anadolu Kültleri. Antalya.

Sanie S, 1979, “Classica et orientalia II”. SCIVA 30/1, 21-29.

Schwabl H. 1972, “Zeus I. Epiklesen”. RE XA, 253-376.

SEG Supplementum Epigraphicum Graecum. Leiden 1923 –.

Szabo C. & Boda I. 2019, The Gods of Roman Dacia. Illustrated dictionary of Roman Divinities and Personifica­tions. Open Access free handbook.

Szabo C. 2018, Sanctuaries in Roman Dacia: Materiality and Religious Experience. Oxford.

Zgusta L. 1984, Kleinasiatische Ortsnamen. Heidelberg.

Akyürek Şahin N. E. 2022, “Zeus Narenos – Zwei neue Weihungen im Museum von Eskişehir”. Libri VIII, 149-157. DOI: 10.5281/zenodo.7409192

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0320

N. Eda AKYÜREK ŞAHİN

Prof. Dr., Universität Akdeniz, Fakultät für Human- und Sozialwissenschaften, Fach für Antike Sprachen und Kulturen, Antalya. edasahin@akdeniz.edu.tr

]]> Two Newly Discovered Votive Inscriptions to Zeus Bronton http://www.libridergi.org/2022/epigrafi-22/lbr-0319 Thu, 03 Nov 2022 10:17:08 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7715

Two Newly Discovered Votive Inscriptions to Zeus Bronton

Necmettin ERAYDIN

LIBRI VIII (2022) 139-147
Geliş Tarihi: 03.10.2022 | Kabul Tarihi: 14.10.2022
DOI: 10.5281/zenodo.7276437 | Elektronik Yayın Tarihi: 03.11.2022

Abstract: Introduced in this article are ancient Greek votive inscriptions dedicated to Zeus Bronton, one of which was from the Sarısungur village of Odunpazarı district and the other from the Ahılar village of Tepebaşı district of Eskişehir. The discovery of these artifacts took place over the course of the surface survey of the provinces of Eskişehir, Kütahya and Afyonkarahisar, which was conducted under the chairmanship of Prof. Dr. Taciser Tüfekçi Sivas. They were found on-site in 2021 during the Eskişehir Province Epigraphic Survey, which was conducted under the chairmanship of Assoc. Prof. Emre Erten and prepared for publication by myself.

Keywords: Votive Inscriptions, Zeus, Bronton, Cult, Phrygia, Dorylaion, Sarısungur – Ahılar

Öz: Bu makalede Eskişehir İli, Odunpazarı İlçesi Sarısungur ve Tepebaşı İlçesi Ahılar köyünden birer adet olmak üzere Zeus Bronton’a sunulmuş Hellence iki adak yazıtı tanıtılmaktadır. Söz konusu eserler Prof. Dr. Taciser Tüfekçi Sivas başkanlığında yürütülen Eskişehir, Kütahya, Afyonkarahisar İl’leri Yüzey Araştırması kapsamında bulunmuş ve Doç. Dr. Emre Erten başkanlığında yürütülmekte olan Eskişehir İli Epigrafik Yüzey Araştırması’nda 2021 yılında yerinde tespit edilmiş ve tarafımdan yayına hazırlanmıştır.

Anahtar sözcükler: Adak Yazıtları, Zeus, Bronton, Kült, Phrygia, Dorylaion, Sarısungur – Ahılar

Adak M. & Akyürek Şahin E. 2005, “Katalog der Inschriften im Museum von Adapazarı”. Gephyra 2, 133-172.

Akyürek Şahin E. 2001, “Büyük Çiftçi Tanrısı Zeus Bronton Arkeolojik Ve Epigrafik Belgelerle Phrygia’da Bir Zeus Kültü”. Olba IV, 163-182.

Akyürek Şahin E. 2002, Phrygia’da Çiftçi Tanrısı: ‘Dii Brontonti Eukhen’. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Akdeniz Üniversitesi. Antalya.

Akyürek Şahin E. 2005, “Bithynia’dan Yeni Yazıtlar”. Olba XI, 75-102.

Akyürek Şahin E. 2006a, Yazıdere (Seyitgazi) Zeus Kutsal Alanı ve Adak Yazıtları. İstanbul.

Akyürek Şahin E. 2006b, “Phrygia’dan Yeni Zeus Bronton Adakları”. Arkeoloji ve Sanat Dergisi CXXII, 89-124.

Akyürek Şahin E. 2012, “Bithynia’dan Yeni Zeus Bronton Adakları”. Olba XX, 345-382.

Akyürek Şahin E. 2014, “Bilecik’ten Bir Grup Zeus Büstü ve Zeus Bronton”. Gephyra 11, 121-171.

Altınbıçak H. N. 2020, Nakoleia Kenti Eski Yunanca ve Latince Yazıt Kataloğu. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Antalya.

Drew-Bear Th. & Chr. Naour Ch. 1990, “Divinités de Phrygie”. ANRW II/18.3, 1907-2044.

Drew-Bear Th. 1978, Nouvelles Inscriptions de Phrygie. Zutphen.

Ehling K. & D. Pohl & M.H. Sayar 2004, Kulturbegegnung in einem Brückenland. Gottheiten und Kulte als Indikatoren von Akkulturationsprozessen im Ebenen Kilikien (AMS 53). Bonn.

Eraydın N. 2002, Phrygia Bölgesindeki Zeus Epitetleri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara.

Erten E. 2011, “Hierapolis-Kastabala’da Helios Tapınımına Dair Bazı Gözlemler”. Eds. H. Şahin E. Konyar & G. Ergin, Özsait Armağanı. Mehmet ve Nesrin Özsait Onuruna Sunulan Makaleler/Studies Presented to Mehmet and Nesrin Özsait. Antalya, 189-211.

Frei 1988, “Phrygische Toponyme”. EA 11, 9-34.

Frei P. 1981, “Epigraphisch-topographische Forschungen im Raum von Eskişehir”. TAD XXV/2, 71-85.

Haspels C. H. E. 1971, The Highlands of Phrygia. Sites and Monuments I. Princeton University. Princeton.

Körte A. 1900, “Kleinasiatische Studien VI”. MDAI(A) XXV, 398-444.

Laflı E. & Christof E. 2011, “Der kaiserzeitliche Tempel von Asartepe /Kimistene in der Chora des paphlagonischen Hadrianopolis – Ergebnisse der Prospektion von 2005”. IstMitt LXI, 233-286.

Lane E. N. 1964, “A Re-Study of the God Men, Part 1: The Epigraphic and Sculptural Evidence”. Berytus XV, 5-58.

LGPN VA A Lexicon of Greek Personal Names VA: Coastal Asia Minor: Pontos to Ionia. Eds. P. M. Fraser & E. Matthews 2010, Oxford.

LGPN VB A Lexicon of Greek Personal Names VB: Coastal Asia Minor: Caria to Cilicia. Eds. P. M. Fraser P. M. & E. Matthews 2013, Oxford.

LSJ 1996 Liddell H. G. & Scott R. 1996, A Greek- English Lexicon. Oxford.

MAMA IX.  Cox C. W. M., Cameron A. & Cullen J. 1988, Monuments from the Aezanitis. Princeton.

MAMA V. Cox C. W. M. & Cameron A. 1937, Monuments from Dorylaeum et Nacolea. Manchester.

MAMA VII. Calder W. M. 1956, Monuments from Eastern Phrygia. Manchester.

MAMA X. Levick B. et alii 1993, Monuments from Appia and the Upper Tembris Valley, Cotiaeum, Cadi, Synaus, Ancyra Sidera and Tiberiopolis. Manchester.          

Obrador-Cursach B. 2016, “Phrygian Mekas and the Recently Discovered New Phrygian Inscription from Nacoleia”. Indogermanische Forschungen CXXI/1, 177-186.

Özdil N. G. 2020, “Antalya Müzesi’nden Zeus Khalazios İçin Yeni Bir Adak Yazıtı”. Cedrus VIII, 489-495.

Öztürk F. D. 2013, “Nikaia’dan Yeni Adak Yazıtları”. Cedrus I, 285-292.

Radet M. G. & Quvré H. 1896, “Inscriptions de Phrygie”. BCH XX, 107-118.

Ramsay W. M. 1915, The Bearing of Recent Discovery on the Trustworthiness of the New Testament, Hodder and Stoughton. London.

Rédaction 1921, “Chronique des fouilles et découvertes archéologiques”. BCH XLV, 487-568.

Ricl M. 2017, “Cults of Phrygia Epiktetos in the Roman Imperial Period”. EA 50, 133-148.

SEG Supplementum Epigraphicum Graecum. Leiden 1923 –.

Şahin N. 2001, Zeus’un Anadolu Kültleri. Antalya.

Şahin S. 1981, Katalog der antiken Inschriften des Museums von Iznik (Nikaia) II, 1 (IGSK X, 1). Bonn.

Şahin S. 1982, Katalog der antiken Inschriften des Museums von İznik (Nikaia). İznik Müzesi Antik Yazıtlar Kataloğu II, 2  (IGSK X, 2). Bonn.

Waelkens M. 1986, Die kleinasiatischen Türsteine: typologische und epigraphische Untersuchungen der kleinasiatischen Grabreliefs mit Scheintür. Zaborn, Mainz am Rhein.

Χυτήρογλου Μ. K. 2011, Μέγα Λεξικόν Ελληνικής Μυθολογίας και Λατρείας. Αθήνα.

Eraydın N. 2022, “Two Newly Discovered Votive Inscriptions to Zeus Bronton”. Libri VIII, 139-147. DOI: 10.5281/zenodo.7276437

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0319

Necmettin ERAYDIN

Ph.D., Anadolu University, Faculty of Humanities, Department of Archaeology, Eskişehir. necmi.eraydin@gmail.com

]]> Determinations Concerning Grave Stelae with Banquet Relief Found in the Surroundings of Yalova in the Context of the Old and New Findings http://www.libridergi.org/2022/lbr-0316 Fri, 25 Mar 2022 19:33:50 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7459

Determinations Concerning Grave Stelae with Banquet Relief Found in the Surroundings of Yalova in the Context of the Old and New Findings

Hava KESKİN

Nurşah ÇOKBANKİR ŞENGÜL

LIBRI VIII (2022) 27-49
Geliş Tarihi: 01.03.2022 | Kabul Tarihi: 05.03.2022
DOI: 10.5281/zenodo.6385421 | Elektronik Yayın Tarihi: 25.03.2022

Abstract: There has been very little study of Yalova and its surroundings since the excavations carried on in the 1930’s. Besides the small rescue excavations carried out by Museums, there are archaeological mate­rials gathered through construction activities and even from the earthquake and “grave stelae” are among them. “Grave Stelae with Altar” form a unique local and distinctive group among these stelae. There is a typical iconographical pattern to be noticed among these examples, as the entire group decorated with the popular theme of “the funeral feast”. There are inscriptions on seven of these stelae. Epigraphically, there is also a common language. The finds suggest the use of these stelae, eleven represented in this paper, was limited to within the region of Yalova. Although, unfortunately, the lack of studies prevents the localization of production, for now, it is possible to suggest from literary sources that these stelae should have been produced in Pylai.

Keywords: Bithynia, Yalova, Grave Stele, Funeral Feast, Iconography, Epigraphy

Öz: Yalova ve çevresinde 1930’lu yıllarda yapılan bilimsel kazıların ardından günümüze kadar az sayıda araş­tırma gerçekleştirilmiştir. Müzeler tarafından yapılan küçük çaplı kazıların yanı sıra, deprem, inşaat gibi olay­lar sayesinde ele geçen arkeolojik materyaller içerisinde mezar stelleri de bulunmaktadır. Bunların arasında “sunaklı mezar steli” olarak adlandırılan bir grup stel bölgeye özgü bir mimari form olarak karşımıza çıkmak­tadır. Bu özgün mimari formunun yanı sıra stellerde ortak bir ikonografi tercihi de göze çarpmaktadır. Ta­mamında antikçağın sevilen temalarından ölü ziyafeti konusu işlenmiştir. Bu stellerden yedi tanesi, üzerinde yazıtları ile ele geçmiştir. Epigrafik açıdan ele alındığında da steller üzerinde ortak bir dilin varlığı gözlemle­nebilmektedir. Bulgular, bu çalışmada on bir adet ile temsil edilen bu stellerin kullanım alanının yalnızca Yalova ve çevresiyle sınırlı kaldığını göstermektedir. Ne yazık ki bölgedeki çalışmaların azlığı tam üretim ye­rinin tespitini engellemektedir. Bununla birlikte şimdilik bu mezar stellerini üreten merkezin, varlığı yazılı verilerle belirlenebilen Pylai yerleşiminin olabileceği öneril­mektedir.

Anahtar sözcükler: Bithynia, Yalova, Mezar Steli, Ölü Ziyafeti, İkonografi, Epigrafi

Akyürek Şahin N. E. & Uzunoğlu H. 2019, “New Inscriptions from the Museum of Bursa”. Gephyra 17, 239-285.

Arslan M. 2010, İstanbul’un Antikçağ Tarihi: Klasik ve Hellenistik Dönemler. İstanbul.

Arslan M. 2012, “Pseudo-Skylaks: Periplous”. MJH II/1, 239-257.

Baz F. & Seçkin S. 2013, “Neue Grabinschriften aus Pylai in Bithynien”. OLBA XXI, 387-404.

Corsten T. 1987, Die Inschriften von Apameia (Bithynien) und Pylai. Bonn.

Corsten T. 1990, “Neue Grabstelen mit Totenmahlreliefsaus der Gegend von Prusa ad Olympium”. Epigraphica Anatolica 16, 91-108.

Corsten T. 1991, “Neue Denkmaler aus Bithynien”. Epigraphica Anatolica 17, 79-100.

Cremer M. 1992, Hellenistisch-römische Grabstelen im nordwestlichen Kleinasien. Teil 2: Bithynien. Bonn.

Dunbabin K. M. D. 2003, The Roman Banquet: Images of Conviviality. Cambridge University Press.

Effenberger A. 1972, “Das Symposion der Seligen. Zur Entstehung und Deutung der Totenmahlrelief”. Forschun­gen und Berichte 14, 128-163+T17-T18. Doi:10.2307/3880673.

Erdinç Z. 2021, “Mezar Stelleri Işığında Aizanoi’da Suriye Tipi Alınlık Modası”. ESGÜ Tarih Dergisi 4/2, 1-17.

Fıratlı N. 1965, “İstanbul’un Yunan ve Roma Mezar Stelleri”. Belleten XIX/ 114, 263-328.

Koch G. 2001, Roma İmparatorluk Dönemi Lahitleri. Çev. Z. Z. İlkgelen. İstanbul.

LGPN VA Corsten, T. 2010, A Lexicon of Greek Personal Names, Vol. VA: Coastal Asia Minor: Pontos to Ionia. Oxford.

MAMA Monumenta Asiae Minoris Antiqua. I-XI. 1928-2013, London.

Mansel A. M. 1933, “Yalova’dan İki Mezar Taşı”. Türk Arkeoloji Dergisi I, 113-120.

Mansel A. M. 1936a, Yalova ve Civarı/Yalova und Umgebung. İstanbul.

Mansel A. M.1936b, Yalova Kılavuzu. İstanbul.

Özdemir B. Ş. 2019, “Karaveliler Lahdi Işığında Tlos Antik kenti Ölü Kültü Uygulamalarına Bir Bakış”. Ed. E. Özer, AIZANOI IV. Anadolu’da Hellenistik ve Roma Dönemlerinde Ölü Gömme Adetleri Uluslararası Sempoz­yumu, 23-26 Temmuz 2018, Çavdarhisar. Kütahya, 721-750.

Öztürk H. S. & Öztürk B. 2016, “Amasra Arkeoloji Müzesi’nden Yeni Yazıtlar”. TÜBA-AR 19, 231-242.

Pfuhl E. & Möbius H. 1979, Die Ostgriechischen Grabreliefs. Mainz am Rhein.

RE Paulys Real Encyclopädie der classischen Altertumswissenschaft.

Sevin V. 2001, Anadolu’nun Tarihi Coğrafyası I. Ankara.

Sherk R. K. 1991, “The Eponymous Officials of Greek Cities III”. ZPE 99, 225-260.

Şahin S. 1978, Inschriften 7. Bithynische Studien (Bithynia İncelemeleri 7). Bonn.

Şahin M. 2000, Miletopolis Kökenli Figürlü Mezar Stelleri ve Adak Levhaları. Ankara

Temür A. 2018, “Sinop Müzesi Hellenistik ve Roma Dönemi Mezar Stelleri”. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, ANARSAN Sempozyumu Özel Sayısı 11/2, 921-945.

Thönges-Stingaris R.N. 1965, “Das Griechische Totenmahl”. Asia Minor Studien 80, 1-100.

Tunay M. İ. 1981, “Yalova’nın Tarihi ve Arkeolojisi”. Türk Tarih Kurumu Dergisi IX, 507-511.

Uzunoğlu H. 2015, “Bursa Müzesi’nden Ölü Ziyafeti Sahneli Yeni Mezar Stelleri”. OLBA XXIII, 397-416..

Keskin H. & Çokbankir Şengül N. 2022, “Determinations Concerning Grave Stelae with Banquet Relief Found in the Surroundings of Yalova in the Context of the Old and New Findings”. Libri VIII, 27-49. DOI: 10.5281/zenodo.6385421

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0316

Hava KESKİN

Dr., Akdeniz Üniversitesi, Turizm Fakültesi, Turizm Rehberliği Bölümü, Antalya. havvakeskin@akdeniz.edu.tr

Nurşah ÇOKBANKİR ŞENGÜL

Dr., Akdeniz Üniversitesi, Turizm Fakültesi, Turizm Rehberliği Bölümü, Antalya. nursahsengul@akdeniz.edu.tr

]]> Herakleitos of Rhodiapolis: Addenda et Corrigenda to TAM II 911 http://www.libridergi.org/2022/lbr-0315 Fri, 18 Feb 2022 08:18:39 +0000 http://www.libridergi.org/?p=7362

Herakleitos of Rhodiapolis: Addenda et Corrigenda to TAM II 911

Ulaş YALVAÇ

LIBRI VIII (2022) 1-3
Geliş Tarihi: 19.01.2022 | Kabul Tarihi: 10.02.2022
DOI: 10.5281/zenodo.6133705 | Elektronik Yayın Tarihi: 18.02.2022

Abstract: The aim of this article is to revise and re-edit an inscription dating to the Roman Imperial Period found in the ancient city of Rhodiapolis, situated in the Kumluca district of Antalya province, Turkey. The inscription, which is a dedication by Herakleitos of Rhodiapolis, was found in the ancient city of Rhodiapolis, in the southeast of Teke Peninsula, Lycia in antiquity. Rhodiapolis, a site termed by locals “Gavuristan’’, was a member of the ancient Lycian League. Herakleitos, who was a priest, doctor, poet as well as a philosopher, was a citizen of Rhodiapolis whose fame exceeded the boundaries of this small town. He was known and honoured in some of the most important cities of the empire. The inscription in question, which is now lost, is yet another dedication by Herakleitos himself, which states that he had built a temple and erected statues of gods and goddesses.

Keywords: Herakleitos, Rhodiapolis, Lycia, Inscription, TAM II 911

Öz: Bu makalenin amacı, Antalya ili Kumluca ilçesi sınırlarında yer alan Rhodiapolis antik kentinde bulunan ve Roma İmparatorluk Dönemi’ne tarihlendirilen bir yazıtı yeniden değerlendirmeye almaktır. Rhodiapolisli Herakleitos’un adağı olan yazıt, antikçağda Lykia olarak bilinen Teke Yarımadası’nın güneydoğusundaki Rho­diapolis antik kentinde bulunmuştur. Yerel halk tarafından “Gavuristan” olarak adlandırılan Rhodiapolis, an­tik Lykia Birliği’nin bir üyesiydi. Rahip, doktor, şair ve de filozof olan Herakleitos, ünü bu küçük kasabanın sınırlarını aşan ve imparatorluğun en önemli şehirlerinden bazılarında tanınan ve onurlandırılan bir Rhodi­apolis vatandaşıydı. Şu anda kayıp olan söz konusu yazıt, Herakleitos’un bir tapınak inşa ettiğini, tanrı ve tanrıça heykelleri diktiğini belirten bir başka adamasıdır.

Anahtar sözcükler: Herakleitos, Rhodiapolis, Lykia, Yazıt, TAM II 911

DNP Der neue Pauly.

İplikçioğlu B. 2014, “Der Arzt Herakleitos von Rhodiapolis im Spiegel der neueren Forschung”. Hg. J. Fischer, Der Beitrag Kleinasiens zur Kultur- und Geistesgeschichte der grie­chisch-römi­schen Antike: Akten des in­ternationalen Kolloquiums, 3-5. November 2010. Wien, 231-251.

Nutton V. 1998, “[6] H. von Rhodiapolis”. DNP V, 386.

Piettre R. K. 2005, “Paul and the Athens Epicureans: Between Polytheisms, Atheisms and Monotheisms”. Diogenes 52 2/1, 47-60.

Samama É. 2003, Les médecins dans le monde grec: Sources épigraphiques sur la maissance d’un corps médical. Genève.

TAM II Kalinka E. 1920, Tituli Asiae Minoris, II: Tituli Lyciae linguis Graeca et Latina conscripti, 1: Pars Lyciae occidentalis cum Xantho oppido, 2: Regio quae ad Xanthum flumen pertinet praeter Xanthum oppidum, 3: Regiones montanae a valle Xanthi fluminis ad oram orientalem, Wien.

Yalvaç U. 2022, “Herakleitos of Rhodiapolis: Addenda et Corrigenda to TAM II 911”. Libri VIII, 1-3. DOI: 10.5281/zenodo.6133705

Kalıcı Bağlantı Adresi: http://www.libridergi.org/2022/lbr-0315

Ulaş YALVAÇ

MA, Marmara University, Faculty of Arts and Sciences, Department of Ancient History, İstanbul. ulasyalvac56@gmail.com

]]>